Definicja słownikowa tenisa stołowego określa go jako grę sportową dla 2 lub 4 osób, polegającą na przebijaniu piłeczki przez siatkę na specjalnym stole w sposób trudny dla przeciwnika.
15 stycznia 1926 roku utworzono w Londynie Międzynarodową Federację Tenisa Stołowego - International Table Tennis Federation (ITTF). Wcześniej, bo w roku 1880 gra ta przywędrowała na Wyspy Brytyjskie z Indii. Pierwszy międzynarodowy turniej tenisa stołowego odbył się 11 grudnia 1926 roku w Londynie. Obok gospodarzy wystąpili w nim zawodnicy z Austrii, Czechosłowacji, Indii, Niemiec i Węgier. Ponadto tenisiści Danii i Szwecji wzięli udział tylko w turniejach indywidualnych. Zawody te zostały uznane za pierwsze mistrzostwa świata w tenisie stołowym. Zwyciężyły w nich Węgry przed Austrią.
Rozwój tenisa stołowego w Polsce datuje się od pierwszych mistrzostw kraju rozegranych w Łodzi w 1932 roku, które były mistrzostwami drużynowymi. W latach 1936-1939 do najlepszych zawodników należał Alojzy Erlich, który był pierwszym mistrzem Polski (1933). W latach pięćdziesiątych do najlepszych należeli tacy zawodnicy jak: Gaj, Patyński, Arbach, Krygier, Rosłan, Galiński oraz panie: Calińska i Noworyta. Największym osiągnięciem tamtych lat był brązowy medal pary Calińska - Noworyta na mistrzostwach Europy w Moskwie w 1970 roku oraz szóste miejsce tych zawodniczek w turnieju drużynowym na mistrzostwach świata w Monachium w 1969 roku. Później na mistrzostwach świata w Dehli brązowy medal zdobył debel Andrzej Grubba i Leszek Kucharski, którzy to zawodnicy przez wiele lat stanowili o sile polskiego tenisa stołowego. Obecnie do elity tego sportu na świecie zaliczają się Tomasz Krzeszewski i Lucjan Błaszczyk*.

*  Kronika Sportu - praca zbiorowapod kierunkiem Mariana B. Michalika, Warszawa 1970 r.